Wiele gatunków ptaków migruje, ażeby wyzyskać optymalnie podaż pokarmu, w charakterze dodatkowo dogodne smykałka rozrodcze. Oba aspekty związane są z różnicami temperatur w środku poszczególnych porach roku na różnych szerokościach geograficznych. Istnieje nieco typów wędrówek charakterystycznych na rzecz różnych grup ptaków. Wiele ptaków lądowych, siewkowych to znaczy wodnych podejmuje roczne, dalekodystansowe migracje, wywoływane zazwyczaj wskroś zmiany długości światła dziennego, w charakterze też oraz talent pogodowe. Te grupy spędzają sezon rozrodczy wewnątrz regionach umiarkowanego czy subpolarnego klimatu, w trakcie kiedy pozostały menstruacja życia spędzają w środku regionach tropikalnych to znaczy na przeciwległej półkuli. Przed migracją ptaki zwiększają dobitnie zapasy tłuszczu do wnętrza organizmie i zmniejszają niektóre ze swoich organów wewnętrznych[98][99]. Wędrówki są niezwykle wymagające pod warunkiem chodzi o zapotrzebowanie na energię, w środku szczególności jeżeli ptaki muszą przelatywać ponad obszarami pustynnymi ewentualnie oceanami bez potencjał uzupełnienia rezerw dodatkowo regeneracji sił. Lecąc, ptaki lądowe potrafią pokonywać dystanse ok. 2 500 km, i siewkowe pokonują zazwyczaj odległości do 4 000 km[46], jakkolwiek szlamnik zdolny jest do nieustannego lotu sięgającego do 10 200 km[100]. Również ptaki morskie udają się do wnętrza dalekie wędrówki. Najdalszą roczną migrację przypisuje się burzykowi szaremu, który gnieździ się w środku Nowej Zelandii plus wewnątrz Chile, natomiast lato spędza na półkuli północnej, żerując na Oceanie Spokojnym u wybrzeży Japonii, Alaski również Kalifornii. Jego roczna wędrówka wynosi ok. 64 000 km[101]. Inne morskie ptaki rozprzestrzeniają się po okresie rozrodczym, wędrując naokoło bez określonych tras migracyjnych. Albatrosy gnieżdżące się na wybrzeżach Oceanu Południowego, w środku okresie ułożenie ciała rozrodczym podejmują wielokrotnie wędrówki wokół bieguna południowego[102]. Wiele gatunków odbywa dalekodystansowe wędrówki tworząc formacje zwane kluczami, które pomagają ptakom wewnątrz oszczędzaniu energii potrzebnej do lotu[103].
Część gatunków podejmuje krótsze wędrówki, migrując jedynie, tak aby uciec złych warunków pogodowych także niedostatecznej podaży pokarmu. Do takich zalatujących gatunków wypada jemiołuszka, która przypuszczalnie pojawić się w środku pewnych obszarach w środku jednym roku, dodatkowo nie pojawić się w tym miejscu w środku następnym. Istnieją gatunki, których osobniki z regionów z większym natężeniem wyeksponowanych na niskie temperatury wędrują na krótkie dystanse, dołączając do osobników tego samego gatunku, które pozostają do wnętrza z większym natężeniem dogodnych klimatycznie regionach. Poza tym są też gatunki, których jeno odsetek populacji migruje – zwykle są to samice oraz niedominujące samce[104]. W niektórych regionach takie migracje części populacji mogą zasnuwać się na dużą skalę – wewnątrz Australii badania wykazały, że 44% gatunków niewróblowatych, jako również 32% wróblowatych są ptakami, których populacje po trosze migrują[105]. Innym rodzajem krótkich wędrówek są migracje wysokościowe, podejmowane wskroś pewne gatunki, jako np. pomurnik – gatunki takie spędzają trudne dni rozrodczy na położonych wyżej terenach górskich, zlatując na niższe poziomy na przestrzeni niedogodnych warunków zimowych ograniczających podaż pokarmu[106].
Niektóre gatunki są nomadyczne, nie przywiązują się do określonego terytorium również dopasowują swoje wędrówki do warunków pogodowych oraz żywnościowych. Przykładem przypuszczalnie egzystować ród papugowatych, z której gatunki w większości wypadków nieregularnie wędrują na krótkie dystanse koczując, zalatując lub rozpraszając się[107].
Zdolność ptaków do powrotu do wnętrza ściśle te same miejsca po długodystansowych wędrówkach jest znana za sprawą eksperymentowi, który został przeprowadzony w środku latach 50. XX w środku – wypuszczony do wnętrza Bostonie (USA-Massachusetts) typek burzyka popielatego powrócił do swojej kolonii do wnętrza Skomer (Wielka Brytania-Walia) do wnętrza przeciągu 13 dni, pokonując opanowanie 5 150 km[108]. Podczas migracji ptaki posługują się rożnymi metodami orientacji. Słońce jest punktem orientacyjnym na rzecz gatunków migrujących dniem, gwiazdy są kompasem na rzecz nocnych wędrowców. Ptaki orientujące się zbyt pomocą słońca, rekompensują zmiany jego pozycji na niebie wewnętrznym wyczuciem czasu[46]. Natomiast do wnętrza nocnej orientacji ptaki kierują się położeniem gwiazd wokół Gwiazdy Polarnej[109]. Dodatkowo zdolności czytania gwiazd wspierane są u niektórych gatunków na wskroś zmysł wyczuwania geomagnetyzmu zbyt pomocą specjalnych magnetoreceptorów[110].